nebo cveta moloka,
spelym jablokom, luna,
upadjot na krajj zemli,
chtob ejo kak plod nesli,
v bljude raspisnojj zari!
nebo cveta moloka,
a ty glupyjj spish poka,
tak ne vypesh nikogda
golubogo moloka
pushhe krepkogo vina,
kruzhit golovu odna tolko mysl,
o tom chto nam, nebo cveta moloka
ne osushit nikogda
vsja ljudskaja sueta,
a ty glupyjj spish poka
ne pojjmjosh, chto nebesa,
lish rajj semechka, sleza,
chto zapolnila cveta,
otraziv tvoi glaza!
